Hoe krijg ik haar groot met een glutenvrij dieet

January 18, 2021

Niet elke dag kan goed zijn, maar elke dag heeft wel iets goeds

Dit keer ‘in gesprek met’ mijn moeder. Zij, mijn vader en broer hebben er altijd voor gezorgd dat ik een zorgeloos (glutenvrij) leven kon leiden. Nu ik ouder ben kan ik mij beter in de situatie inleven wat mijn moeder voor zorgen heeft gehad over het hebben van je eigen kind met ‘coeliakie’. We praten regelmatig over vroeger en mijn moeder zegt altijd ik was bang dat ik je niet groot kreeg.

Het begon allemaal op 12-10-1993 ik werd geboren. ‘kleine meisjemoo’ werd ik door mijn moeder genoemd. Volgens mijn moeder was ik een vrolijke en heerlijke gezette ‘spek’ baby. Gewoon hoe baby’s zijn lekker vrolijk en een eigen wil. Tot januari 1994, Ik begon mij anders te gedragen. De opvolgmelk van zes maanden en de groentepotjes bleef ik maar uitspugen. Op zoek naar alternatieven was erg lastig in die tijd. Bij het consultatiebureau logen de cijfers er niet om, mijn groeicurve ging erg naar beneden en ik werd steeds zieker en zieker. Van een ‘vrolijke’ baby die kon staan en lopen, die vervolgens niets meer kon. Het breidde zich verder uit met een hardnekkige verkoudheid. De huisarts kon zien dat het niet ‘een gewoon griepje’ was en wat vanzelf weer over zou gaan. We werden doorgestuurd naar het ziekenhuis. Op dat moment stond alles even stil vertelde mijn moeder. ‘niks is erger dan je meisje zo te zien en niemand weet wat zij heeft’, zoveel onmacht en frustratie.

We mogen van geluk spreken 

Eenmaal op de kinderafdeling aangekomen kwamen wij bij de verpleegkundige terecht. De verpleegkundige liet wel even zien hoe ze een baby eten moesten geven. Want ze dachten dat het bij mijn moeder allemaal tussen de oren zat. Er gaat op dat moment zoveel door je heen en dat ze je dat gevoel dan ook nog eens geven vond ik toen wel heel erg vertelde mijn moeder. ’Potverdikkeme nu spuugt ze niet’, al spuug je hele leven niet meer, maar ik hoop dat je nu spuugt’’. Op dat moment keek de verpleegkundige met een overwonnen blik naar mij moeder, ‘kijk mevrouw het ligt echt aan u’ Maar mijn moeder zag mij al met de ogen draaien. Ik begon weer met spugen, spuitluiers en schreeuwde alles bij elkaar. Met toeval was er een arts op de afdeling die haar scriptie deed over Coeliakie (ook wel gluten genoemd). De arts had haar twijfels maar herkende een aantal symptomen: stinkende ontlasting, bolle buik, sterk vermagerd vooral de armen en benen. Iets in haar zei dat ze mij verder moest onderzoeken. Om het uit te sluiten moest er een biopsie plaatsvinden en gelukkig kregen wij het verlossende antwoord. Het was dus ‘Coeliakie’. Je kunt er prima mee leven, als jezelf aan een streng glutenvrij dieet houdt zei de arts. Mijn moeder gaf een glimlach, ‘het zat bij mij tussen de oren?’ yeah right.

De zoektocht 

Coeliakie, gluten het was een grote zoektocht vertelde mijn moeder. Ze werd dan ook doorgestuurd naar een diëtist om te leren welke producten ik mocht eten maar ook hoe ze zelf glutenvrije producten kon maken. Als je kijk naar de tijd van nu, dan staan er nu schappen vol met glutenvrije producten. Dat was vroeger wel anders vertelde mijn moeder. Dat niet alleen, ook moest het hele gezin erop letten. Een aantal voorbeelden: -Was altijd je handen, dat was regel nummer één. -Smeerboter apart, het mes mag niet in aanraking zijn geweest met gluten bevattend brood. -Hagelslag ver boven het glutenbevattende brood houden, dan mocht ik er wel gebruik van maken. -Één apart vakje zowel in de keuken als koelkast zodat alles veilig stond opgeborgen.

Bang om het verkeerd te doen 

Vroeger was het dus nog heel erg onbekend, mijn moeder vond het lastig bij wie ze terecht kon met vragen. Het is ook een kwestie van proberen, vertelde mijn moeder. De ouderwetse pot van vroeger (aardappels, groente en vlees) maar dan niet gepaneerd ging over het algemeen goed. Ook vertelde ze mij dat uiteten in die tijd een ramp was. Op vakantie naar het buitenland moest ze al helemaal niet aandenken. In een vreemde taal uitleggen wat Coeliakie is was toen in die tijd een onmogelijke opgave. Daarom zijn wij altijd met het gezin in Nederland op vakantie geweest. Gelukkig heb ik altijd nog een fantastische herinneringen aan de vakanties in Zeeland. Thanks for that family!

Leeftijd

Het blijft altijd lastig, maar toen je naar de kinderopvang ging vond ik het erg moeilijk vertelde mijn moeder. Je kunt het je niet voorstellen; in kleurpotloden, lijm, klei kan sporen bevatten van gluten. De oplossing was om zelf een doosje voor jouw te maken waar het niet in zat. Traktatie momentjes voor de verjaardagen waren altijd spannend. Om de zorg uit handen te nemen had ik ook daar een apart trommeltje voor gemaakt. Zodat als er iemand jarig was in de klas, kon jij daar veilig iets lekkers uitpakken. In de kleuterklas willen alle moeders creatief zijn met hun traktatie voor hun zoon of dochter. Mijn moeder was hier er ook één van. Alle traktaties heeft ze naar gemaakt in overleg met de moeder van het jarige kind. Mijn moeder begint te lachen. Dan denk je dat er niks mis kon gaan. Vaak werd per ongeluk mijn glutenvrije traktatie bij de traktatie gezet van het jarige kind, leuk voor de foto zeiden ze dan. Ik mocht het jammer genoeg niet meer eten. De kruisbesmetting had zijn feestje alweer kunnen doen. 

Doe wat goed voelt 

Iedereen heeft natuurlijk zijn eigen bevindingen. Mijn moeder vond het in die tijd erg fijn om zich aan te sluiten bij de Nederlandse Coeliakie vereniging. Als je je hiervoor aanmeldt krijg je maandelijks een magazine thuisgestuurd met de laatste weetjes en ervaringen. Erg handig! Daarnaast heeft mijn moeder contact opgenomen met mensen die ook kinderen hadden met Coeliakie. Door erover te praten en ervaringen uit te wisselen kom je weer tot nieuwe inzichten. Ook heeft mijn moeder veel kookworkshops gevolgd en is veel naar glutenvrije beurzen geweest van het merk Schär. Mijn moeder wil graag afsluiten met een laatste tip; Hoe goed het ook bedoeld is en super lief dat mensen je welkom willen laten voelen, door bijvoorbeeld gezellig mee te laten eten. Of wel weten welk koekje je bij de koffie mag hebben. Neem het voor je eigen geruststelling zelf mee. Het klinkt misschien egoïstisch en geen vertrouwen hebben in de medemens. Maar niets is zo vervelend om ziek te worden door een klein foutje. Daarnaast is erover te praten ook erg belangrijk, mensen erop wijzen als je ziet dat ze de handen niet gewassen hebben of het bestek niet schoon is. Gewoon ervoor uitkomen dat je nu eenmaal een glutenvrij dieet moet volgen voor je gezondheid 

Bedankt voor alles mam, pap en broer. 

Heb je vragen? Stel ze gerust in de comment 

Liefs, Van ons